Minister Sterk heeft laten weten dat het doel om in 2030 geen daklozen meer te hebben in Nederland niet haalbaar is. Dat meldde zij in een brief aan de Tweede Kamer, die zij vorige vrijdag stuurde. Volgens de minister is het probleem «ongelooflijk taai» en is het streefdoel niet langer realistisch.
Het doel stamt uit het Nationaal Actieplan Dakloosheid uit 2022, dat werd opgesteld onder het vierde kabinet-Rutte. Dat de regering nu van dat streefdoel afstapt, roept vragen op in het parlement. SP-Kamerlid Beckerman spreekt van desinteresse van het kabinet. Ook Pro, ChristenUnie, D66 en CDA stellen kritische vragen over deze koerswijziging. Zij willen weten wat de verschuiving precies betekent voor de aanpak van dakloosheid.
Volgens de cijfers zijn er in Nederland ongeveer 33.000 mensen tussen 18 en 65 jaar die geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. Dat aantal kan in werkelijkheid hoger liggen, omdat mensen die tijdelijk bij vrienden of familie verblijven niet worden meegeteld. De meeste daklozen zijn te vinden in de grote steden, waar het volgens de bronnen makkelijker is om werk te vinden. Daardoor trekt een deel van de mensen zonder vaste woning naar die steden.
De regering benadrukt dat bestaande actieplannen op het gebied van wonen en preventie gewoon doorgaan. Toch maken de grote steden zich zorgen over de situatie op straat en in de opvang. De burgemeesters van de vier grote steden hebben samen met ongeveer veertig andere gemeenten een brief naar het parlement gestuurd. Zij vragen om 100 miljoen euro extra rijksgeld voor opvang. Daarnaast vragen zij om noodopvang voor gezinnen en om medische behandeling voor verslaafden aan crack en cocaïne.
In Den Haag meldt de verantwoordelijke wethouder een tekort van 14 miljoen euro aan opvang, en dat tekort groeit. De opvangvoorzieningen zitten vol. Door het gebrek aan betaalbare woningen ontstaan tentenkampen en overlast, aldus de gemeenten. Minister Sterk heeft laten weten dat er op dit moment geen extra geld komt. Eerst wil de Kamer duidelijkheid over hoe de huidige gemeentelijke middelen worden besteed, voordat er over aanvullende financiering wordt besloten.
Het debat over de vraag of het doel van nul daklozen nog een realistisch richtpunt is, gaat dus door. Voor de mensen die nu zonder vaste woning zitten, verandert er op korte termijn weinig: de opvang blijft onder druk staan en de discussie in Den Haag richt zich vooral op de vraag hoe het beschikbare geld wordt ingezet.
10