President Herzog heeft oud-generaal Benny Eisenkot formeel de opdracht gegeven een nieuwe Israëlische regering te vormen. Eisenkot heeft daarvoor maximaal 42 dagen. Lukt het hem niet om een meerderheid te vinden, dan kan de opdracht overgaan naar Benjamin Netanyahu. Herzog gaf het mandaat aan Eisenkot omdat een meerderheid in het parlement van mening is dat hij het best geplaatst is om een regering te vormen.
Eisenkot schetst een land in een zware positie. Israël voert volgens hem oorlogen op meerdere fronten, in Iran, Libanon en Gaza, en de doelen die daarbij zijn gesteld, zijn nog niet bereikt. Daarnaast spreekt hij van een diepe diplomatieke crisis. Bondgenoten zouden hun banden met Israël opnieuw overwegen. Hij verwees daarbij naar uitspraken van de Amerikaanse vicepresident Vance over de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Israël. Die uitspraken laten zien hoe zwaar de relatie met het belangrijkste bondgenootschap van Israël onder druk staat.
Volgens Eisenkot neemt het vertrouwen van het publiek in de democratie en in de staatsinstellingen af. Hij roept daarom op tot eenheid en wil de verschillende groepen in de Israëlische samenleving weer met elkaar verbinden. Daarvoor is volgens hem creativiteit nodig, en moeten politici moeilijke keuzes durven maken. Hij benadrukt dat die keuzes niet alleen de regering raken, maar het hele land.
Opvallend is de manier waarop Eisenkot de samenstelling van zijn toekomstige regering benadert. Alle partijen zijn welkom, ook Likud-parlementsleden, op voorwaarde dat zij vier voorwaarden accepteren. Netanyahu wordt uitgesloten van elke regering die Eisenkot leidt. Dat is een duidelijke keuze, omdat Likud bij de verkiezingen van eind oktober het grootste aantal zetels won en de partij Yashar als tweede eindigde. Eisenkot bouwt zijn coalitiekansen dus bewust op een breder en deels ander politiek speelveld.
De rekenkunde van de Knesset maakt die opgave ingewikkeld. Theoretisch zouden twee Arabische partijen samen een meerderheid kunnen leveren. Andere partijen weigeren echter samen te werken met die partijen, waardoor die weg vooralsnog gesloten lijkt. Daarmee wordt duidelijk dat Eisenkot niet alleen met de inhoud van zijn plannen, maar ook met de politieke grenzen tussen partijen rekening moet houden. Of hij in de komende 42 dagen een coalitie kan smeden, is op dit moment onzeker.
1